Relaties

It\’s really great when a person lives in a society that suits them and where they feel really comfortable. And it doesn\’t mean that it has to be just a society of people. In fact, it can be almost any kind of society. Because some people feel best among animals among pets. And that tends to be mostly older people, for example my grandmother says she couldn\’t live with any more roommates. She actually lived in a senior center for a while. She was ill for a long time. Yes, she had the company of other seniors there 24/7, but she said she didn\’t enjoy it at all. She didn\’t like it.

And she said she liked it best at home with her cats. My grandmother has a lot of cats, and she even has a dog, and she said she couldn\’t be without those animals anymore. That the best company was her animals. I don\’t blame her and I also agree with my grandmother. Because there are a lot of people who really feel best in the company of animals. Take if you didn\’t have any animals at all and you wished you did. That\’s usually what little kids want, but their parents usually don\’t want to let them have one at all. This is what I did once when I asked my parents to get me a small puppy or kitten.

Unfortunately, I didn\’t succeed at all. I got my dog when I was about 17 years old. If you saw my parents then, how unhappy they were and how they cursed that we had an animal at home, you would probably be holding your head. My parents were probably overreacting. I don\’t understand at all why some parents, for example, don\’t want to get their kids an animal. I mean, I mean, there\’s nothing wrong with that at all. Plus, they say that if a child grows up in the company of some animals, that supposedly it also curbs some allergies and such. I, now that I have a son, I got him a dog and a cat. Because my son wanted it and I also like it at home we also have a rat at home. It\’s my favorite pet. I think at home we all have it very well in the company of animals like that.

Sommigen hebben misschien het gevoel dat de “coronacrisis” niet bevorderlijk is voor vriendschappen of familierelaties. Sommige mensen zijn bang voor contact met anderen, ontmoetingen zijn niet toegestaan, dus zoeken mensen ook geen contact. Bovendien zijn restaurants gesloten, er is geen plek om een biertje te drinken en met vrienden te kletsen, te bespreken wat er bij iedereen is gebeurd, stoom af te blazen en herinneringen op te halen. Hooguit families komen bij elkaar, en dan nog niet eens allemaal. Meestal zijn het oudere mensen die bang zijn voor besmetting en infectie in deze sombere herfstdagen vol regenbuien en blijven ze in de stilte en rust van hun huis. Op straat zie je geen gezellige groepjes mensen meer. Mensen zijn er niet meer aan gewend om elkaar bij ontmoetingen de hand te schudden en hartelijk te begroeten. In deze tijd zie je van de ander alleen de ogen die onder het mondkapje vandaan gluren. De mimiek ontbreekt, je kunt niet meer aan de lichaamsbewegingen aflezen wat de ander denkt, wat hij wil doen; ontmoetingen zijn op de een of andere manier “afgezwakt”.

Jongeren laten hun kleinkinderen aan oma en opa zien via Skype of een ander sociaal medium, en plotseling beseffen we dat zelfs sociale media, die vaak zo verguisd worden, nuttig kunnen zijn. Grootouders of zelfs ouders worden niet beroofd van de verhalen van jongeren en ontmoeten elkaar in ieder geval in de virtuele wereld. Of ze bellen elkaar wanneer ze de mogelijkheid hebben om elkaar ook te zien. Moderne technologieën zijn niet altijd te veroordelen. Soms, en vooral in deze trieste tijd, maken ze het mogelijk om op zijn minst een virtuele ontmoeting te faciliteren.

Deze tijd leert ons echter ook een soort bovengemiddelde waarneming. Als we een vriend ontmoeten – uiteraard met de aanbevolen afstand – kunnen we zijn ogen waarnemen. Of ze fronsen, stralen van vreugde, verdrietig zijn of een ander gevoel uitstralen. Onze waarneming wordt scherper. Plotseling voelen we dat we het met \’alleen\’ de ogen moeten doen. Zowel die van onszelf als die van anderen. En soms ontdekt u een empathisch mens in uzelf, waarvoor we u alleen maar kunnen feliciteren. En aanbevelen: ontwikkel deze nieuw verworven vaardigheid ook in tijden waarin we ons niet langer achter mondkapjes verschuilen.