Sommigen hebben misschien het gevoel dat de “coronacrisis” niet bevorderlijk is voor vriendschappen of familierelaties. Sommige mensen zijn bang voor contact met anderen, ontmoetingen zijn niet toegestaan, dus zoeken mensen ook geen contact. Bovendien zijn restaurants gesloten, er is geen plek om een biertje te drinken en met vrienden te kletsen, te bespreken wat er bij iedereen is gebeurd, stoom af te blazen en herinneringen op te halen. Hooguit families komen bij elkaar, en dan nog niet eens allemaal. Meestal zijn het oudere mensen die bang zijn voor besmetting en infectie in deze sombere herfstdagen vol regenbuien en blijven ze in de stilte en rust van hun huis. Op straat zie je geen gezellige groepjes mensen meer. Mensen zijn er niet meer aan gewend om elkaar bij ontmoetingen de hand te schudden en hartelijk te begroeten. In deze tijd zie je van de ander alleen de ogen die onder het mondkapje vandaan gluren. De mimiek ontbreekt, je kunt niet meer aan de lichaamsbewegingen aflezen wat de ander denkt, wat hij wil doen; ontmoetingen zijn op de een of andere manier “afgezwakt”.

Jongeren laten hun kleinkinderen aan oma en opa zien via Skype of een ander sociaal medium, en plotseling beseffen we dat zelfs sociale media, die vaak zo verguisd worden, nuttig kunnen zijn. Grootouders of zelfs ouders worden niet beroofd van de verhalen van jongeren en ontmoeten elkaar in ieder geval in de virtuele wereld. Of ze bellen elkaar wanneer ze de mogelijkheid hebben om elkaar ook te zien. Moderne technologieën zijn niet altijd te veroordelen. Soms, en vooral in deze trieste tijd, maken ze het mogelijk om op zijn minst een virtuele ontmoeting te faciliteren.

Deze tijd leert ons echter ook een soort bovengemiddelde waarneming. Als we een vriend ontmoeten – uiteraard met de aanbevolen afstand – kunnen we zijn ogen waarnemen. Of ze fronsen, stralen van vreugde, verdrietig zijn of een ander gevoel uitstralen. Onze waarneming wordt scherper. Plotseling voelen we dat we het met \’alleen\’ de ogen moeten doen. Zowel die van onszelf als die van anderen. En soms ontdekt u een empathisch mens in uzelf, waarvoor we u alleen maar kunnen feliciteren. En aanbevelen: ontwikkel deze nieuw verworven vaardigheid ook in tijden waarin we ons niet langer achter mondkapjes verschuilen.



























